صفت رذيله‌اى بر صاحبش حكمفرما باشد ، اين علم ارزش ندارد . از قرآن بگويم : قرآن شريف صاحب اين علم را به سگ تشبيه كرده است ، آن‌هم سگ هار ، سگ درنده ، يعنى آن علم براى خودش و براى جامعه‌اش فوق‌العاده ضرر دارد . عالم بىعمل همچون سگ هار قرآن مىفرمايد : « وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأالَّذي آتَيْناهُ آياتنا فَانْسَلَخَ مِنْها فًاًتْبَعَهُ الْشَّيْطانُ فَكانَ مِنَ الْغاوينَ ، وَلَوْشِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَلكنَّه اخْلَدَ الَي الْأرْضِ وَاتَّبَعَ هَواهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اوْ تَتْرْكْهُ يَلْهَثْ » ( اعراف / 17 و 176 ) ؛ پيغمبر مثال بزن براى مردم ، مثال بزن براى طلبه‌ها ، به آن عالمى كه عملش بالا بود ، علم به اندازه‌اى بالا بوده كه قرآن مىفرمايد : از آياتمان به او داده بوديم ، « وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأالَّذي آتَيْناهُ آياتِنا » ، اما از اين علمش نه تنها استفاده نكرد ، بلكه « فَانْسَلَخَ مِنْها » علم را زيرپا گذاشت و متابعت از شيطان كرد و گمراه شد . مىخواستيم به واسطه علمش او را بالا ببريم ، برايش در عالم ملكوت اسم و رسمى درست بكنيم ، ولى او در زمين ميخكوب شده بود و صفت رذيله‌اش او را به زمين چسبانده بود و علم نتوانست او را بالا ببرد ، ما نتوانستيم او را بالا ببريم ؛ زيرا استعداد و لياقت نبود . بعد قرآن داغش مىكند ؛ مىفرمايد مثل اين ، مثل يك سگ هار گزنده است كه اگر با او كار داشته باشند گزندگى دارد ، حمله مىكند ، و اگر هم با او كار نداشته باشند ، باز حمله مىكند ، باز گزندگى مىكند ؛ يعنى علمش موجب وزر و و بال براى خودش و موجب وزر و و بال براى جامعه‌اش است . خدا نكند علم دست نااهل بيفتد ، دست كسىكه بگويد : من قضيه بوسنى و هرزگوين را مىبينم ، ساكتم ، نمىبينم و ساكتم ، بلكه تأييد مىكنم ، براى اين‌كه آن